Naszą siłą są ludzie

Naszą siłą są ludzie – szanujemy siebie nawzajem, wierzymy w możliwości zmiany człowieka – budujemy siłę, która pozwala na wyjście z nałogu i powrót do społeczeństwa. Wybrany przez nas system leczenia pozwala przyjrzeć się sobie w relacjach z innymi ludźmi, stwarza możliwości spełniania słynnego hasła Marka Kotańskiego: „daj siebie innym”.

Historia

Nasz dom powstał 23 kwietnia 2001 roku z inicjatywy Wojciecha Fijałkowskiego. Otrzymaliśmy kompleks budynków w jednej z wsi 35 km od Opola. Od przejęcia domu wciąż go budujemy, remontujemy, rozwijamy. Oferujemy każdemu z naszych pacjentów szansę i możliwość współtworzenia naszego Domu, zarówno budując go fizycznie, jak i tworząc jego atmosferę.

Nasze pasje…

Teatr

Warsztaty teatralne mają na celu dostarczenie jej uczestnikom nowych doświadczeń „ na trzeźwo”, są szansą na przełamywanie swojej nieśmiałości w komunikacji interpersonalnej i nabywanie umiejętności radzenia sobie ze stresem czy nauką wyrażania emocji. Zajęcia te uczą koncentracji i pracy w zespole. Każdy cykl warsztatów kończy się uroczystą premierą spektaklu teatralnego przed szerszą publicznością. Uczestnicy zajęć teatralnych biorą również udział w wyjazdach na spektakle teatralne.

Sport

Preferujemy zajęcia sportowe, rajdy górskie, obozy terapeutyczne, spływy kajakowe. Mamy własne kajaki i narty. Naszą pasją jest bieganie. Codziennie biegamy podczas porannej gimnastyki. Wielu pacjentów trenuje bieganie i bierze udział w zawodach oraz maratonach.

Misja

Misja Stowarzyszenia MONAR

Misją Stowarzyszenia MONAR jest pomoc bliźnim w duchu miłości, tolerancji, dbałości o ludzką godność oraz poszanowania praw człowieka.

MONAR wierzy, że nikt nie jest stracony na zawsze, że każdy człowiek zasługuje na pomoc, na szansę odnalezienia swego miejsca w świecie.

MONAR lansuje życie bez narkotyków, otwartość i wrażliwość na innych, czynienie dobra, odpowiedzialność za własne życie i wiarę w nieograniczone możliwości człowieka.

Nasza Filozofia

Jestem tutaj ponieważ nie mogę już dłużej uciekać od samego siebie.
Tak długo będę uciekał i bał się, dopóki nie odważę się
zobaczyć siebie w oczach i sercach innych.
Tak długo będę uciekał i bał się, dopóki nie podzielę się z innymi swoimi tajemnicami.
Jeżeli nie zaufam innym będę sam.
Tylko w tym miejscu będę mógł zobaczyć siebie jak w zwierciadle.
Tylko tutaj nie muszę być gigantem z moich marzeń i karłem z moich strachów.
W tym domu jestem cząstką społeczności dzieląc z moimi
rówieśnikami cele i codzienny trud.
Zapuszczając tu korzenie mogę rozwijać się i tworzyć
nie będąc już dłużej samotnym
Pomagając innym mogę też odnaleźć siebie.